Ρούπιτε. Στην γη του κοιμώμενου γίγαντα.

Φωτογραφία εξώφυλλου: Νίκος Κακαγιάς
Κείμενο: Νίκος Κακαγιάς

Οι σκιές επέμεναν βαριές καθώς ο ήλιος πρόβαλε αχνά πάνω από την σκοτεινή θωριά του Μπέλες και η στενή κοιλάδα κάτωθε του έμοιαζε απόκοσμη στις πρωινές ομίχλες που θάμπωναν τα περιγράμματα. Ή… μήπως δεν ήταν ομίχλη αυτό που μας τύλιγε καθώς χωνόμασταν σιγά σιγά στο αβέβαιο πέπλο της; Η επιφάνεια του νερού στις αβαθείς κοιλότητες του εδάφους ασήμιζε στο πλάγιο φως που στιγμιαία εισχωρούσε στο πυκνό σύννεφο και κάτι σαν θειάφι στις μύτες μας, διέλυσε τις αρχικές μας εκτιμήσεις. «Το νερό είναι που αχνίζει», είπε κάποιος και οι γελαστές ημίγυμνες μορφές που ξάπλωναν ηδονικά στην ιαματική θαλπωρή προσφέροντας συγχρόνως σπονδές από τις ανοιχτές φιάλες στους χθόνιους θεούς επιβεβαίωναν την ετυμηγορία που συνεχίζεται επί αιώνες. Η σκουριά στις αρθρώσεις θεραπεύεται σε τέτοια λουτρά.

Τα ξωτικά με τις μηχανές στα χέρια εξαφανίστηκαν στην μυστηριακή σκηνή και έγιναν κι αυτά σκιές, μέλη μιας πανάρχαιας τελετουργίας όπου τα παιχνίδια της φαντασίας έπαιρναν σάρκα και μετουσιώνονταν σε εικόνες, αρχαίοι χρησμοί, παιχνίδια του ατμού που πύκνωνε στην ψυχρή χειμωνιάτικη ανάσα, άφηναν το στίγμα τους στον καμβά της βεβαιότητας με κάθε κλικ, γιατί έτσι νόμιζαν , τέλος πάντων. Μήπως η ψευδαίσθηση της μονιμότητας δεν είναι που κρατάει όρθια την παρουσία μας; «Άντε ρε, αφήστε τα ψυχανεμίσματα και πάμε παρακάτω, γιατί θα βραδιαστούμε εδώ πέρα…» ανέκραξε ο ορθολογιστής της παρέας και ‘μείς όντως πήγαμε παραδίπλα. 

Η μπαμπα-Βάγγα ήταν κάτι σαν Πυθία σε σύγχρονους καιρούς και η μνήμη της και η ευσέβεια της έγινε προσκύνημα για τους απανταχού πιστούς του παρόντος και ο όμορφος περιποιημένος κήπος με την φουτουριστική εκκλησιά στο κέντρο έγινε πεδίο προσκυνήματος και φωτογραφικών ενσταντανέ της παρέας. Δεν μας πήρε πολύ η αναδίφηση της ιστορίας του τόπου και σύντομα πήραμε ξανά την ρούγα

Ο δρόμος είχε κατεύθυνση εκεί που το μυαλό του Δημοσθένη οδηγούσε και μετά από αρκετή ώρα στους στενούς και δαιδαλώδεις δρόμους της Βουλγαρικής ενδοχώρας φθάσαμε σε χωριό με πλίθινα σπίτια και εγκατάλειψη που έρεε από τα άδεια παράθυρα και προκαλούσε δύστηνους συνειρμούς για ίδιες εικόνες και παρόμοια μοίρα σ όλη την περιοχή των Βαλκανίων. «Καπέτοβο» προλάβαμε να διαβάσουμε και στην εύλογη απορία μας ακολούθησε η σιβυλλική απάντηση του προκαθήμενου «Θα δείτε…» …Και είδαμε! Στην άκρη του πουθενά θηριώδη κατασκευή που τίποτε δεν μαρτυρούσε αυτά που έκρυβε στα σπλάχνα της. Η έκπληξη κρέμασε σαγόνια καθώς μπροστά μας ξεπρόβαλε η μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή κάθε δίτροχου και τετράτροχου οχήματος που επινόησε ανά τους αιώνες ο άνθρωπος. Αστραφτερά αμαξώματα άλλοτε θηριώδη και άλλοτε μικροσκοπικά που γυάλιζαν κάτω από το δυνατό φώς των προβολέων κέντριζαν το ενδιαφέρον όλων. Κάποιοι πιο ψαγμένοι και γνώστες της μηχανοκίνητης εξέλιξης ανέλαβαν το ρόλο του ξεναγού προς τους υπολοίπους και όλοι μαζί έβαλαν φωτιά στα κλείστρα προσπαθώντας να αποτυπώσουν ό,τι η φαντασία δεν μπορούσε να διανοηθεί.
Η δεύτερη παρακείμενη της κύριας, αίθουσα, φιλοξενούσε την πιο σύγχρονη εκδοχή της τετρακίνησης και όλοι έβγαλαν και κάποια ενσταντανέ με τα μοντέλα που στοίχειωναν απ ανέκαθεν τα όνειρα τους. Κάποιοι έδειξαν σημάδια κόπωσης μετά από απροσδιόριστη ώρα ορθοστασίας και οι υπόλοιποι αναγκάστηκαν ακολουθώντας ξινισμένοι, να αποχωρήσουν. «Βάζω στοίχημα πως κάποιοι από εμάς θα έμεναν μέχρι αύριο το πρωί» είπε συνωμοτικά ο Χάρης για να εισπράξει χάχανα και πειράγματα. Μόνο ένα ερωτηματικό έμεινε αναπάντητο που η κλασική ευγένεια της συντροφιάς δεν επέτρεψε να ειπωθεί στον νεαρό απόγονο της οικογένειας των ιδιοκτητών καθώς μας ευχαριστούσε κατά την αναχώρηση. Ποιο είναι το κίνητρο που κάνει αυτούς τους ανθρώπους να προσηλώνονται επί γενιές στην συλλογή;
Εμείς βεβαίως από την πλευρά μας αποφασίσαμε με αγαστή σύμπνοια, είναι αλήθεια, πως ο καλλίτερος τρόπος για να βρεθούν απαντήσεις στα διαχρονικά ερωτήματα απαιτούνται κατ ελάχιστον ένα πιάτο αχνιστό φαγητό κι ένα κρασί. Που αλλού; Ρητορική ερώτηση που απαντήθηκε πάραυτα. Το συμπαθητικό και φιλόξενο Μελένικο. Το Μελένικο που ο Δήμος-άλλο που δεν ήθελε- ανέλαβε να μυήσει στους λίγους από την παρέα που δεν το ΄χαν γνωρίσει στις παρελθοντικές μας αναβάσεις. Οι υπόλοιποι ανανεώσαμε φωτογραφικά τις αναμνήσεις μας και όλοι πια ήσυχοι και ωραίοι βυθιστήκαμε ηδονικά, στην φιλόξενη αγκαλιά της γνώριμης μας ταβέρνας, επιβεβαιώνοντας αυτό που έχουμε μοτό και οδηγό στις εξορμήσεις μας.

Για περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες από το όμορφο χωριό του Melnik διαβάστε το άρθρο μας  “Δεξιά λίγο μετά τα σύνορα”