Φωτογραφία εξώφυλλου: Νίκος Κακαγιάς
Κείμενο: Νίκος Κακαγιάς
Οι σκιές επέμεναν βαριές καθώς ο ήλιος πρόβαλε αχνά πάνω από την σκοτεινή θωριά του Μπέλες και η στενή κοιλάδα κάτωθε του έμοιαζε απόκοσμη στις πρωινές ομίχλες που θάμπωναν τα περιγράμματα. Ή… μήπως δεν ήταν ομίχλη αυτό που μας τύλιγε καθώς χωνόμασταν σιγά σιγά στο αβέβαιο πέπλο της; Η επιφάνεια του νερού στις αβαθείς κοιλότητες του εδάφους ασήμιζε στο πλάγιο φως που στιγμιαία εισχωρούσε στο πυκνό σύννεφο και κάτι σαν θειάφι στις μύτες μας, διέλυσε τις αρχικές μας εκτιμήσεις. «Το νερό είναι που αχνίζει», είπε κάποιος και οι γελαστές ημίγυμνες μορφές που ξάπλωναν ηδονικά στην ιαματική θαλπωρή προσφέροντας συγχρόνως σπονδές από τις ανοιχτές φιάλες στους χθόνιους θεούς επιβεβαίωναν την ετυμηγορία που συνεχίζεται επί αιώνες. Η σκουριά στις αρθρώσεις θεραπεύεται σε τέτοια λουτρά.
Τα ξωτικά με τις μηχανές στα χέρια εξαφανίστηκαν στην μυστηριακή σκηνή και έγιναν κι αυτά σκιές, μέλη μιας πανάρχαιας τελετουργίας όπου τα παιχνίδια της φαντασίας έπαιρναν σάρκα και μετουσιώνονταν σε εικόνες, αρχαίοι χρησμοί, παιχνίδια του ατμού που πύκνωνε στην ψυχρή χειμωνιάτικη ανάσα, άφηναν το στίγμα τους στον καμβά της βεβαιότητας με κάθε κλικ, γιατί έτσι νόμιζαν , τέλος πάντων. Μήπως η ψευδαίσθηση της μονιμότητας δεν είναι που κρατάει όρθια την παρουσία μας; «Άντε ρε, αφήστε τα ψυχανεμίσματα και πάμε παρακάτω, γιατί θα βραδιαστούμε εδώ πέρα…» ανέκραξε ο ορθολογιστής της παρέας και ‘μείς όντως πήγαμε παραδίπλα.
Η μπαμπα-Βάγγα ήταν κάτι σαν Πυθία σε σύγχρονους καιρούς και η μνήμη της και η ευσέβεια της έγινε προσκύνημα για τους απανταχού πιστούς του παρόντος και ο όμορφος περιποιημένος κήπος με την φουτουριστική εκκλησιά στο κέντρο έγινε πεδίο προσκυνήματος και φωτογραφικών ενσταντανέ της παρέας. Δεν μας πήρε πολύ η αναδίφηση της ιστορίας του τόπου και σύντομα πήραμε ξανά την ρούγα
Για περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες από το όμορφο χωριό του Melnik διαβάστε το άρθρο μας “Δεξιά λίγο μετά τα σύνορα”





































