Η φωτογράφηση πορτρέτου στο στούντιο μοιάζει με έναν αγώνα, όπου μοντέλο και φωτογράφος προσπαθούν να αποδώσουν το δικό τους ζητούμενο. Ο φωτογράφος προσπαθεί να εκφραστεί οργανώνοντας το φόντο και τον φωτισμό. Επιλέγοντας τον κατάλληλο φωτογραφικό εξοπλισμό. Εφαρμόζοντας τεχνικές λήψης και επεξεργασίας. Καθοδηγώντας το μοντέλο σε στάση και έκφραση. Επιλέγοντας την γωνία λήψης. Το κάδρο. Την στιγμή της λήψης. Προσπαθεί να πάρει με όλα τα παραπάνω αυτό που τον εκφράζει, αυτό που θέλει να πει και να επικοινωνήσει με το κοινό του.

Το μοντέλο όσο και αν προσαρμοστεί στο ζητούμενο του φωτογράφου, παραμένει μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που προσπαθεί συνειδητά ή ασυνείδητα μέσω στάσης και έκφρασης να βγάλει προς τα έξω τον εαυτό με τον οποίο θέλει να προσδιορίζεται. Υποδύεται τον άνθρωπο που θέλει να είναι.

Οι τελικές φωτογραφίες αποτελούν το κράμα αυτής της σχέσης, τη συμβολή και των δυο στη φωτογράφηση.

Η καλή χημεία στη σχέση τους απογειώνει το αποτέλεσμα. Είναι αυτό που συχνά αποκαλείται φωτογένεια και αποδίδεται λανθασμένα μόνο στο μοντέλο, ενώ είναι πολύ συνηθισμένο η φωτογένεια του μοντέλου να μην βγαίνει με κάθε φωτογράφο.

Στην ιστορία της φωτογραφίας θα δούμε πολλά διάσημα ζευγάρια μοντέλου – φωτογράφου που έχουν αναπτύξει την ιδιαίτερη σχέση η οποία δίνει τη φωτογένεια στις φωτογραφίες τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Alfred Stieglitz και η Georgia O’Keeffe. Ο Alfred Stieglitz φωτογράφιζε εμμονικά την Georgia O’Keeffe, εισαγάγοντας και υποστηρίζοντας την άποψη για ένα συλλογικό πορτρέτο που αποτελείται από πολλές φωτογραφίες. Όπως έλεγε “κάθε φωτογραφία είναι σαν μια νότα σε μια μουσική σύνθεση και όλες μαζί συνθέτουν τον πλήρη χαρακτήρα του μοντέλου”.